"เราจะยืนตรงกันมองตากันแล้วร้องเพลงไปพร้อมๆกัน"

เรื่องที่ไม่น่าเชื่อว่าจะเกิดกับเรา

เหตุการณ์เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ 10/10/49

เลิกงานปุ๊ปรีบกลับบ้านทันที...ก่อนฝนตก

ขึ้นรถปอ.ตอน 5 โมงเย็น ได้นั่งซะด้วย

จากนั้นคุยโทรศัทพ์นัดน้องสาวทั้งหลาย

วางสายหนึ่ง..อีกสายก็โทรเข้ามา (เหมือนรู้)

เราก็คุย คุย คุย แล้วก็คุย คุย คุย

เฮ้ย!!!!  อะไรเนี๊ยะ ชั่วโมงกว่ายังอยู่ที่เดิม

เอาน๊า..ฝนตก รถติด เป็นของคู่กัน

จบการเม้าท์น้องสาวคนนี้..โทรหาน้องอีกคน

คนนี้ไม่ได้เจอกันอาทิตย์เดียว มีเรื่องเม้าท์เพียบ

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป  รถเคลื่อนที่นิดหน่อย

เราก็ยังคงคุยกับน้องสาวแสนสวยอยู่ 

คุยเสร็จก็โทรหา น้องอีกคน (ญาติเยอะ)

หุหุหุ...ตอนนี้พี่ตุ๊กอยู่หน้าตึกที่น้องทำงานน่ะ

น้ำท่วมหน้าตึก ใส่รองเท้าแตะลงมานะ

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป โทรบอกน้องสาวคนเดิมนี้อีก

"เชื่อป่าว พี่ยังอยู่หน้าตึกอยู่เลย"

(จากนั้นเงินในมือถือทั้งสองเครื่องก็หมด )

แพคเกต SMS ก็หมด ส่งข้อความไปบอกก็ไม่ได้

ออนเอ็มมือถือนี่แหละ...บอกให้รู้เลยว่า

ตอนนี้พี่ตุ๊กอยู่บนรถ ปอ.มา 3 ชั่วโมงแล้ว ฮือๆๆ

คนก็ทยอยลงกัน เหลือคนบนรถ ทั้งหมด 5 คน

น้องหมอเหมือนกับรู้ว่า เราติดอยู่บนถนน

โทรทางไกลมาคุยเรื่องน้องชายคนเก่งซะงั้น

เราเลยมีเพื่อนคุย แก้เหงาไปเลย

คุยกันเกือบชั่วโมงก็วางหู ได้สักไม่ถึง 10 นาที

น้องสาวพี่ชัชโทรเยาะเย้ยซะงั้น หุหุหุ

หนาวก็หนาว ลงไปข้างล่างก็น้ำท่วม

จากหน้าสยามมาถึงเวิร์ดเทรด 3 ชั่วโมง

ติดหน้าเวิร์ดเทรดอีกชั่วโมงครึ่ง

ที่แย่ไปกว่านั้นก็คือ ต้องต่อรถอีกหนึ่งต่อ

นั่งปอ. ค่ารถ 14 บาท อยู่ 5 ชั่วโมง คุ้มจริงๆ

นั่งรถ 92  ค่ารถ 8 บาท นั่งมา 5 นาทีถึงบ้าน

เคยกลับบ้านใช้เวลาไม่ถึง 2 ชั่วโมง

คราวนี้ 5 ชั่วโมงครึ่ง (ไม่น่าเชื่อเลยวุ้ย)

ถึงบ้าน คุยกะมี๊หน่อยหนึ่ง อาบน้ำ

แล้วก็ส่ง SMS ให้กับน้องสาวทุกๆ คนเช่นเคย

จากนั้น คร่อกฟี๋ ฟ ฟ ฟ ฟ ... เหนื่อยจริงๆ

ลืมบอกไป ระหว่างที่อยู่บนรถ..เราเปิดคลิปมือถือ

ดูน้องร้องเพลง ดูไปยิ้มไป สุขใจดีนิ

ความรู้สึกตอนนี้.....

คิดถึงน้องชายคนเก่งของเราจัง!!!

ฟังเพลง "งมงาย" / "ป่านนี้" / "จันทร์ยังเต็มดวง"
แล้วทำให้คิดถึงหนักเข้าไปอีก...
( รู้แค่ว่า ช่วงนี้กำลังเข้าห้องซ้อม กัน )

....

..

เหนื่อยกายเหนื่อยใจ ทีไร

ทำไม ต้องคิดถึงเจ้าน้องชายคนนี้ด้วยหนอ

เหมือนแบตความสุขมันไม่ได้ถูกชาร์ตให้เต็มที่

อาทิตย์นี้ทำงานสบายกายแต่เหนื่อยใจ

เซ็งกับไอ้น้องเล็ก..ผู้ชายที่นิสัยผู้หญิง

เปล่า...มันไม่ได้เป็นกระเทย หรือ ตุ๊ด แต่นิสัยมัน

ไม่สมกับเกิดมาเป็นผู้ชายง่ะ

ไอ้นี่เกิดมาเปลื้องพื้นที่สัตว์เดรัญฉานจริงๆ

เก่งแต่ด่าเราลับหลัง  สักวันได้ยินกับหู

กระโดดชกแม่ง สักที!!   อ้ายสาด...ดดดด


.....

..

อีกหนึ่งคน....ก็ ชายพูน

ระยะห่าง..เราสร้างขึ้นมาได้ทุกวัน

คบได้คุยได้...แต่ให้รักกันเหมือนเดิม คงไม่

วันนี้ตอนเย็น เปิ้ล (นี่ก็อีกคน) ขับรถมารับ พูน

เจอเรา ทำเป็นเข้ามาคุยด้วย ( แม่งคงลืม ที่ด่าเราไว้ )

คุยด้วยก็คุย... เราไม่ได้คิดอะไรอยู่แล้ว

ชวนไปกินข้าวเย็นด้วยกัน

ไม่อะคะ.... อย่ามาตบหัวแล้วลูบหลังกับคนอย่างเรา

เรามองดูเปิ้ลแล้ว สงสารก็สงสาร

แต่ไม่ได้ทำตัวให้เราสงสารเลยสักนิด....

....

...

ความรู้สึกตอนนี้ เวลานี้ เบื่อสามคนนี้จริงๆ

อยากเจอน้องชาย

นั่งนับวัน..กี่วัน

กี่ชั่วโมง....กี่นาที....กี่วินาที

รู้ไหม.......เวลา......ที่เดิน.....เรื่อยๆ

มีความคิดถึงน้องเสมอ

(โคตรเน่าเลยวุ้ย 5555+++)

 22/09/49
วันศุกร์นี้เป็นวันเศร้า ของเราเอง...เรื่องงาน ลูกค้ายินยอมจ่ายเงิน
แต่จ่ายแค่ 5 หมื่น เท่านั้น ที่เหลือ 9 หมื่นกว่าๆ เขาไม่ยอมจ่าย
เจ้านายก็ไม่ได้พูดอะไร บอกว่ารอให้เช็คใบนี้ผ่านไปก่อน
 เฮ้อ.ออออ กลุ้มดีแท้ ชีวิตเรา



วันศุกร์ ที่เป็น วันซวยแต่เช้าเลยง่ะ ซวยยังไงหรอ...หุหุหุ 
ที่โต๊ะทำงานของเราเห็นเปิ้ล (ภรย.พูน) นั่งอยู่..
เราก็เดินออกมาเลย ไม่ตอกบัตร..ซะงั้น !!
เปิ้ลบอกขอโทษเรา แต่ เราไม่ยกโทษให้อะ
คิดซิ ก่อนที่จะทำอะไร เราก็ไม่ใช่คนที่สวยเลิศเลอ ลูกก็มีแล้ว
อีกอย่าง เราคงไม่โง่ ที่จะแย่งคนแบบนี้มาหรอก
ผู้ชายแบบพูน ไม่มีทางเป็นคนดูแลชีวิตเรากะลูกได้หรอก
ปรากฏว่า งานนี้ ผิดใจกันทั้งพูนและเปิ้ล เลย แต่ก็ช่างแม่ง!! คับผม
คนทำตัวแบบนี้ ก็ต้อง ปล่อยให้ไร้ค่าในสายตาเรา ต่อไป



คืนวันศุกร์นอนอ่านหนังสือการ์ตูนญี่ปุ่นกำลังสนุก
มือถือของเราดังขึ้น พี่สาวตัวใหญ่ของน้องชายโทรมาหา
โทรมาบอก น้องติดฝนอยู่ที่ไหนตอนนี้ เม้าท์เรื่องน้องสักแปปหนึ่ง
วางหูสักพัก ก็ได้รับ MMS ขอบอกว่า "น้องชายเราน่ารักเสมอนิ"



คนมีค่า ในชีวิตเรามีมากมายหลายคน
ทุกๆ คนคือคนมีค่า ของเราทั้งหมด
เว้นเสียแต่...ตัวของเขาเองจะทำตัวเป็น คนไร้ค่า ของเรา

                                           
                                             
         19/09/49  คืนที่ว้าวุ่น.. เป็นห่วงคนของกำลังใจ         

ไปโรงพยาบาลตามที่คุณหมอนัดไว้

เราโทรหาน้องสาวถามไถ่อาการของน้องชาย

เนื่องจากเหตุการณ์บ้านเมืองไม่ปกติ

การติดต่อเลยลำบาก โทรหาใครไม่ได้เลย

ได้รับข้อความ ว่าน้องไม่เป็นไร เราก็โล่งอก

กว่าจะได้รับรู้เรื่องราวละเอียดๆ  ก็ปาไป เที่ยงคืนครึ่ง

น้องยังคงน่ารักเสมอกับคนที่ได้พบ

คำชมของคนที่ได้คุยกับน้อง..ทำให้เรายิ้มและหัวเราะได้


ขอบคุณน้องสาวหลายๆ คนที่อยู่ต่างจังหวัด
ที่โทรมาเป็นห่วงเรื่อง ของคนที่อยู่กรุงเทพฯ
ดึกแค่ไหนก็โทรหา "นึกว่าพี่ตุ๊กอยู่ผับ" 555++
พี่ตุ๊กเที่ยวกลางคืนเฉพาะที่มีบอดี้สแลมเท่านั้นจ้า


20/09/49 วันที่วุ่นวาย...ของชีวิตคนกรุงเทพฯ

กว่าจะได้นอนก็ปาไปตีสาม..หลับๆ ตื่นๆ กังวลกลัวปฏิวัติ

ห่วงน้องชาย....อยู่ใกล้บ้าน นายกฯ ซะงั้น

ตื่นเช้ากว่าทุกๆ วัน  เพราะเสียงของพี่ต๋อย พี่ชายแสนดี

ปลุกมาขอเบอร์โทรโรงเรียนของทอย....

ฝนตกตอนเช้า หนาวจมูกดี...ปวดหัวตึ๊บๆ

ไมเกรนเล่นงานแต่เช้า อ๊วกซะงั้น

อาบน้ำไปทำงาน ไม่ไปไม่ได้เลย วันนี้...เซ็ง

กรุงเทพเงียบ... รถถังจอดบนถนน

วันนี้ยอดหน้าร้านได้ 5,820 บาท

สถานการณ์บ้านเมืองยังวุ่นวาย..หัวใจเราก็วุ่นวาย

บ่ายๆ เปิ้ล(ภรย.พูน) โทรมาเปิดให้ฟังเพลงของเอ็ม อรรถพล

เหมือนเปิ้ลต้องการบอกอะไรกับเรา แต่เรา...ไม่ได้รู้สึกอะไร

พูน คือคนที่เราคุยด้วยแล้วสบายใจ ไม่ได้คิดแย่งพูนมาจากเปิ้ล

เราถูกคนอื่นแย่งพ่อทอย..เจ็บยังไง ... วันนี้ก็ยังเจ็บอยู่

เราไม่มีวันแย่งใครมาจากใครได้หรอก...กลัวบาป กลัวตกนรก

ตอนเย็นกลับมาพร้อมเฮียคุง เราร้องไห้กับเฮียคุงเรื่องนี้

พูนพยายามติดต่อเรา ให้เปิ้ลขอโทษเราในสิ่งที่ทำ

พรุ่งนี้แล้วกัน วันนี้วุ่นวายมากพอแล้ว เหนื่อยแล้ว

อยากหลับตา.....ลืมเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้

..

..

พรุ่งนี้จะวุ่นวายแค่ไหน..เราไม่รู้

แต่ที่รู้ตอนนี้...อยากให้ทุกอย่างจบไปด้วยดี

แค่นั้น  แค่นั้นจริงๆ

G-MAN ลงสนามอีกรอบ เราไม่พลาดอยู่แล้ว..นับดูแล้ว 36 วันที่ไม่ได้เจอหน้าน้อง
บางวันได้รับรู้ว่าน้องไปที่ไหน .... แต่ยังไงก็ "คิดถึงน้อง" อยู่เสมอคับผม

หลังจากที่ไม่ได้เจอกัน เราก็เคลียร์งานอันแสนสาหัส แสนสี่ แสนกลุ้ม เอิ๊กส์ๆ
และอีกงานหนึ่งก็ช่วยน้องอีกคนหนึ่งทำงาน เจอหน้าทีไร ยิ่งคิดถึงน้องอะนะ

วันเสาร์ 16/09/49 อีกหนึ่งวันที่เราได้มาเจอกัน
วันนี้เราตื่นสาย ลงมาดูมามี๊แล้วกลับขึ้นไปวนเวียนอยู่บนที่นอนต่อ
ทอยไปเรียนแต่เช้าและเลยไปดูหนังกับพ่อทอย
วันนี้พ่อกับลูกนัดกันไปดูหนัง "เพราะอากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย"
อ่านหนังสือการ์ตูนญี่ปุ่น ชอบเนื้อเรื่องจัง ความรักที่ต่อสู้กับความอิจฉา
ตอนจบก็มีความสุขกันตามระเบียบ...แต่ก็ยังชอบอ่านอยู่เรื่อยเลยเรา
ฝนตกแรงมาก ยังหวั่นๆ ว่าจะได้ออกจากบ้านไปเจอน้องหรือป่าวหนอ...
พูนโทรมาหาคุยได้ครึ่งชั่วโมง ก็ต้องงัดตัวเองออกจากที่นอน

บ่ายโมงแล้ว...รีบอาบน้ำแต่งตัวเดี๋ยวผิดนัดน้องจอมเขินกะพี่สาวมะตูน
วันนี้ชิวชิวจริงๆ นั่งรถเมล์เล่น มองท้องฟ้า สีของท้องฟ้าสวย อากาศดีจัง
มาถึงสนามก็ตามหารถของน้องก่อน...เพราะไม่แน่ใจว่า น้องจะมาหรือป่าว
ปรากฏว่าน้องยังไม่มา เลยเข้ามานั่งสักพักหนึ่ง แล้วก็ย้ายมุมกัน

ออกมาด้านนอก "น้องมาแว้วว...อาร์วันคันเทห์...." เราก็ขอสัมผัสเลย คิดถึงๆๆ
ถ่ายรูปรถกันไป เห็นรถก็พอๆ กับเห็นเจ้าของเลยเรา ... โรคจิตแล้วเรา .. 55++
และแล้วน้องชายหนึ่งหน่อกะน้องสาวทั้งหลายก็ทยอยกันมาสบทบกองเชียร์

พอเข้าไปในสนาม ไรหว่า...ลงมาซ้อมแล้ว...หุหุหุ ได้แต่นั่งมองน้องซ้อม
ได้เวลาลงสนาม...90 นาทีน้องไม่เปลี่ยนตัว ไม่รู้เหนื่อยจริงๆ น้องเรา
"น้องเจ็บบบ..ฝนน้องเจ็บ..บบ"  นึกถึงตอนนี้แล้ว อายอะ... แต่ก็นะ เป็นห่วงอะ

จบเกมส์น้องออกจากสนามทักทายคนในบ้านมะม่วงที่ไปกันไม่กี่คน
น้องน่ารักเสมอที่เจอกัน ถึงแม้เหนื่อยแต่ก็ยังคุยกับน้องๆ ในบอร์ด
นี่แหละเอ็นเตอร์เทรนแมนของพี่ตุ๊ก....

รอส่งน้องที่รถ พูดคุยกัน  ถึงเรื่องราวต่างๆนาๆ
(..........................................................................)
แล้วก็บ้ายบายกัน น้องก็บรึ๋น..นนน ไปโน้น..นนนนน...เห็นแต่ไฟท้ายR1
เรามองตามไป ขอให้น้องปลอดภัยพระคุ้มครองทุกๆ เส้นทางนะครับ

จากนั้นก็ร่ำลา น้องๆทั้งหลาย มิตรภาพบอดี้สแลมเป็นสิ่งสวยงามเสมอ

นัดน้องชายอีกคนไว้ที่เจียงฮาย...รอเราอยู่เกรงใจจัง..แต่น้องชายคนนี้ก็เข้าใจ
(...................................................................................)
เราทำธุระหม่ำ เม้าท์กัน แล้วก็แยกย้ายกันกลับบ้าน

อาบน้ำขึ้นนอน คุยโทรศัพท์ หลับ....พรุ่งนี้ตื่น...ไปทำงาน
อาบน้ำขึ้นนอน คุยโทรศัพท์  หลับ....พรุ่งนี้ตื่น... ไปทำงาน
กิจวัตรจะวนเวียนแบบนี้อีกกี่วัน จะได้เจอน้องอีกหนอ..ออออ

ชีวิตมันต้องเดินต่อไป...มีน้องเป็นส่วนหนึ่งของกำลังใจชีวิตของเรา

วันก่อนเราถูกพูนถามคำถามหนึ่ง
...
..
.
"หากย้อนเวลาไปได้จะทำอะไร"
...
..
.
เรามองหน้าพูน
..
..
..
..
แล้ว
.
.
ตอบว่า
...
...
...
อยากกลับไปคืนดีกับพ่อของทอย
.

...

....

พูนหุบยิ้มแล้วถามเราว่าทำไม
..
..
เรายังรักเขาอยู่
...
...
...
พ่อทอยทิ้งเรากับลูกไป ไม่ใช่หรือ
....
....
....
....
เราตอบพูนว่า
.
.
.
.
การที่คนเรารักใครสักคนหนึ่ง
.
.
ทำไมต้องมาตอบเหตุผล
..
.
.
ให้คนอื่นฟังด้วย
.
.
ตอนที่เราใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน
.
.
ความดีของเขามีมากมาย
.
.
.
.
ถึงตอนนี้ เราก็ยังคิดถึงพ่อทอยเสมอ
..
..
..
แม้ว่าวันนี้เราจะไม่ได้อยู่ด้วยกัน
.
.
.
ความรู้สึกดีๆ ยังคงวนเวียนอยู่กับเรา
..
..
..
พ่อทอยคือผู้ชายที่เรารักมากที่สุด
...
...
...
ตอนนี้เราก็ยังคงรักอยู่
.
.
.
คิดถึงใครคนหนึ่ง
..
..
..
ก็ได้แต่คิดถึง....แค่นั้นเอง